Szczedriwka
Zaśpiewam tobie szczedriwkę, nie umiem inaczej,
po polsku i ukraińsku w niej zapłaczę,
powinnam być wesoła, wołają do stołu,
a ja ocieram oczy chustką wyszywaną.
Dzisiaj upiekłam ciastka, goście idą,
każdy dostanie po jednym, sprawiedliwie,
będziemy osądzeni za ich pastwę losu.
Zbieram was jak maliny do koszyka,
zaraz zabrzmi muzyka
i rozleją się słowa kwaśne.
Powinno być bracia, inaczej, jaskółka nas poprowadzi,
ona wie, jak się ucieszyć, polać miodem ciastka.
Po to szczedriwka w cieple urodzona, w trzaskających drwach,
życzmy sobie braterstwa w biedzie i urodzaju.
Trzebiatów, 5 I 2026
Jest takie światło
Jest takie światło, bez promyka a błyszczy,
nie ma go wtedy, kiedy być powinno
nierozpoznane w odbiciu na szybie.
Jest takie światło, które pod nogami się ścieli,
piołun podświetla, ciernie szykuje, ponad światem panuje.
Szukam cię, kiedy wylęgniesz się z kukułczego jajka
– kim jesteś? – zapyta wędrowny połykacz światła.
Drżysz, boisz się, że znikniesz i nikt nie wyjdzie po ciebie,
po co na niebie szukać zjawisk niewidzialnych?
Pachniesz różaną poświatą – latem,
zimą jesteś na śniegu czarnym znakiem.
O ciebie będziemy toczyć spory, niestrudzeni,
dopóki nie dotkniemy twego snu na ziemi.
Zasiewaj na spalonej ziemi
Zasiewaj na spalonej ziemi i długo czekaj
w milczeniu, aż gaj się zazieleni.
Zmienisz się. W lustrze zobaczysz starca,
niemowę, ślepego, zwycięzcę i pokonanego.
Nieważne. Las urósł i dał początek dobrego.
Zasiewaj ziemskie pola urodzajne,
obsypuj je złotoustym ziarnem,
daj innym żyć po swojemu, zwyczajnie.
Rozcieraj tłuste grudy, pieść ich ramiona skulone,
wydłub każdy kamień, ciężarem naznaczony.
Będziesz śmiał się i płakał nad spaloną ziemią,
odwdzięczy się trzmielim lotem, odepchnie słone brzemię.
Pycha, oby nie zgubiła cię przedwcześnie,
Ojcze mój,
który od wieków uprawiasz spaloną ziemię.
Utulam cię, Oleno, moja ukraińska siostro
Utulam cię, Oleno, moja ukraińska siostro,
na wygnaniu, na burym polu, w ciężkim gmachu
francuskiej biblioteki z mrocznym korytarzem.
Wspominasz kijowską księżniczkę Annę,
co ona robi w twoich myślach? umarła tak dawno.
Mrok przechodzi w światło, za oknem dworzec lyoński,
bonjour, madame, mówi nieznajomy,
dobryj deń, nieśpiesznie odpowiadasz.
W nadchodzącym chłodzie
smutek szarpie duszę zębami,
życie toczy się mniej więcej tak samo.
Nocą patrzysz w niebo,
kierujesz wzrok ku ojczyźnie,
łuny bijące od miasta, oślepiają.
Fotografia zza szyby
Fotografia wisiała za szybą w zakładzie,
była twarzą z podróży odległej,
gładka twarz, ładna, subtelna, kobieca,
uśmiech zastygł, kolor oczu zszarzał.
Kto nosił tę niewinność portretów pożółkłych,
nieobecnych wśród żywych, jednak pamiętanych,
zatrzymuje się przed nimi przechodzień ostatni,
z nadzieją, że zobaczy w nich samego siebie.
Zamigotało światło, zawisło nad mrokiem,
tysiąc razy wchodzili i schodzili po schodkach,
patrząc w odbitkę z niedowierzaniem.
Witkacy cyzelował sztukę fotografii,
rozbijał ją na cząstki i sklejał rozważnie,
tak, by nie zaginął żaden element całości.
Kradł je i zjadał, były w jego środku, brzęczały,
usypiały, zapominały, a kiedy się budziły,
stawały się kimś innym, nadzwyczajnym.
Portrety gaworzyły w półcieniach, drapieżne,
zanurzone w świecie tylko sobie znanym,
tworzyły o swym twórcy mity, głucho odtwarzane.
Renata T. KOREK
Renata T. Korek (1962), ur. w Trzebiatowie. Poetka, pedagożka, działaczka społeczna, malarka, fotografka, menedżerka kultury, badaczka historii i tradycji regionalnej, autorka artykułów i opracowań naukowych, książek dla dzieci i tomów poetyckich. W 2012 r. ukazała się jej debiutancka książka poetycka Jechałam aleją światła. Kolejną, Kobieta, która chce być mną wydała w 2016 r. Na rynku wydawniczym pojawiły się dla dzieci Wierszowanki do poduszki (2019), Bajka o Zielonym Kocie (2021) oraz Zaczarowane Podwórko (2023). Podsumowanie swoich badań pomorzoznawczych zawarła w publikacji Prace pomorskie, cz. I etnograficzna (2021). Od początku 2022 roku publikuje swoje wiersze i zdjęcia w periodyku „Recogito” (recogito.eu). Jej wiersze o wojnie w Ukrainie (wybór) zostały wydane w ukraińskiego almanachu ART TRANSLATONICA VIII, 2023. Bohaterka i uczestniczka wielu reportaży oraz audycji radiowych i telewizyjnych. Prowadzi Trzebiatowski Ośrodek Kultury. Twórczyni wielu znanych projektów kulturalnych. Członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i międzynarodowej organizacji IBBY, nagrodzona m.in.: Dyplomem Europejskim (Poczdam 2008), Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2020), nagrodą Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego PRO ARTIS za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury (2023). (profil: Encyklopedia Pomorza Zachodniego Pomeranica). Mieszka w Trzebiatowie.
Recogito, rok XXVII, styczeń 2026