Marysi, żonie
Nikt nie wydobędzie ze mnie
czarnej kopaliny wiekuistej skargi
Droga którą jesteśmy dla siebie
nie miała jawnie fałszywego drogowskazu
Szliśmy w siebie w dym niepamięci
w zasieki przemijania
Droga którą wciąż dla siebie jesteśmy
jest bezpieczna na miarę naszych nicości
W epilogu śmierci nie ma
żadnych kolizji dogmatów
Na szpitalnych łóżkach
utrwalaliśmy symbiozę cierpienia
Droga którą jesteśmy dla siebie
nie kandyduje do miana drogi szybkiego ruchu
Jest zaledwie wąską ścieżką
przesmykiem do światła
Rozwidla się w każdym kierunku
Także wzwyż do błękitu i w dół wilczy
I nie ma w tym technicznego błędu
bo paradoksalnie rozbrat
scala nasze osoby
Droga którą jesteśmy dla siebie
Nie jest wybrukowana histerią tomografu
i dźwiękiem w tunelach rezonansu
Patrzymy na czerwone lilie w zielonym wazonie
Nie zostało nam dużo czasu
jak tym kwiatom
7-8 VI A.D.2026
Rafał JAWORSKI
Rafał Jaworski – ur. 1952 r. w Sławkowie. Absolwent AGH Kraków. Ceramik. Wydał książki poetyckie: Wierni i wybrani (2007), Wyznania nieomal ostateczne (2009), Wiersze poniekąd turystyczne (2010), Głębia interpunkcji (2012), Fermenty i scalenia (2017) Wiersze które trudno sądzić za pedagogikę wstydu (2020), Aktywa, pasywa (2022). Utwory Jaworskiego zostały zamieszczone m.in. w antologiach: Na naszych oczach (2003) poświęconej ks. Jerzemu Popiełuszce, Cud który trwa (2004) zawierającej wiersze o Janie Pawle II, Wiersze bielsze nad śnieg (2006), On też jest tylko jeden – antologia wierszy o ojcu (2014), Łowca ludzkich serc (2020), Być solą ziemi (2019), To przemijanie ma sens (2019). W roku 2014 wydał zbiór esejów Miejsca współczulne, strefy wdzięczności, w 2018 Próby wiwisekcji, a w roku 2021 Miasto i rubieże słowa, jeszcze bardziej ostatnio Klucze do zbytniej prawdziwości (2023). Laureat konkursu im. Jana Śpiewaka i Anny Kamieńskiej – Świdwin 2004. Od połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku tworzy ikony i obrazy sakralne. Trzydzieści kilka wystaw indywidualnych. Strona autorska: www.ikony.tychy.pl.
Recogito, rok XXVII, czerwiec 2026