
Pewnego dnia wyszłam na pole pełne słońca. Kłosy lekko poruszane wiatrem szeptały coś tajemniczo do siebie. Czułam Panie, jak dotykasz mnie ciszą, która była ukojeniem dla zmęczonej duszy…
Siedziałam na skibie ziemi pełna pragnienia spotkania z Tobą. Czułam zapach ziemi i coraz większą tęsknotę duszy. Wpatrywałam się w bezkresny horyzont, ale mój wzrok sięgał dalej i dalej… Za horyzontem widziałam całe swoje życie…
Obrazy przesuwały się bardzo powoli.
Przeczuwałam nadejście ważnej chwili, choć wokół trwała głęboka cisza. Tylko ona była świadkiem całego zdarzenia. Wiedziałam, że to cisza, w której jest pełnia Ciebie.
Nagle przez promienie słońca – przemknęła tajemnicza postać.
Moje serce natychmiast rozpoznało Ciebie, Panie. Towarzyszyło temu dziwne uczucie.
Chciałam z kłosami tańczyć i śpiewać, szeptać ciche wyznanie, ale stało się coś dziwnego: Ty, Panie, zamieniłeś mnie w ziarno. Ukryłeś w ciemnej, wilgotnej, głębokiej bruździe ziemi.
Zastanawiałam się, dlaczego?
Zrozumiałam jedynie, że mimo złotych promieni i zobaczenia w nich Siewcy, nadeszła kolejna noc mego życia. Noc dana mi prze Pana.
Umierałam tysiące razy w owej czarnej, żyznej ziemi. Za każdym razem myślałam, że to koniec. I wreszcie, kiedy już się na ten koniec zgodziłam, niespodziewanie zupełnie – ożyłam.
Pomyślałam, że nadszedł czas owocowania, ale to jeszcze nie był ten czas…
Ziarno znowu zostało przysypane ziemią, przeorane bólem, zdeptane. I wydawało się nikomu niepotrzebne. I kiedy tak tysiączny raz umierało, spadł deszcz i zaświeciło słońce. Słońce Sprawiedliwości i Miłości. Pod ciepłymi promieniami, które grzały, w najciemniejszych warstwach ziemi, w ziarnie powoli rozbudzało się życie, które z Ciebie wzięło początek…
Ziarno obumarło tysiączny raz, by wydać owoc, który spoczął w Dłoniach Siewcy.
Kolejna śmierć, która wydawała się ostatnią, pozwoliła zrozumieć, że wszystkie moje źródła są w Tobie.
Obumieranie tu i teraz;
w tym, co dajesz,
w szarości dnia, w słabości,
aby Baranek Boży był uwielbiony.
O b u m i e r a n i e sobie
– dla Ciebie, Panie!
Uczyń mnie ziarnem, które z miłości podejmie kolejne umieranie, by na zawsze żyć w Tobie, Panie…
Lidia WITKOWSKA
Siostra Lidia Witkowska – franciszkanka, służebnica krzyża, związana z ośrodkiem dla niewidomych w podwarszawskich Laskach.
Recogito, rok XXVII, listopad 2026
