Odlecimy jak przed chwilą żurawie
Odlecimy jak przed chwilą żurawie do domu niepewnego,
droga długa, niebezpieczna, choć cel upragniony,
wielu z nas przepadnie, innym urosną skrzydła.
W nawoływaniu tęsknym nie ma powrotu, wspomnimy
zieleń roześmianą, nie każdy swoją pieśń
ułożył jak zwycięstwo.
Leć, gwiazdy cię poprowadzą, od morza, góry, lasu gęstego,
lekkość bytu pozostała lekcją nie do odrobienia,
jesteś częścią świata niematerialnego.
Lecą żurawie, królowie przestworzy, znikają za horyzontem,
mają nadzieję, że ktoś na nie czeka i odprowadzi
wzrokiem tęskny, kiedy będą wracały do starych gniazd.
Lećcie żurawie, życzę wam szczęścia w podróży przetrwania,
gadacie do mnie? nie słyszę, na ziemi toczy się walka o życie.
Nostalgia
Pogoda zmieniała się co chwilę, jak rześki miecz cięła chmury,
słońce przedzierało się przez drzewa, samolot błyszczał, gołębie
zbierały buczynę, drobne ptaki świergotały nawołując się z czułością.
Zieleń jeszcze doskonała, choć czerwone wino w purpurze
pnie się coraz wyżej i złote plamy liści ogłaszają zwycięstwo,
zimny wiatr od morza dzwoni kryształami od trzciny do traw wysokich.
Nostalgia unosi się nad ziemią, pęcznieje strugami deszczu,
trąca jabłka pigwowca, jest cichą baletnicą, złowieszczo pląsa.
Jawi się welonem pola, ostem zamarłym jak gliniany posążek,
mgłą podnoszącą się do słońca, pierwszą bielą przymrozków.
Malina owocuje coraz mniejszymi dziećmi, słodkość dzika
wkrada się w jej soki, nasiona szukają drobnymi nóżkami miejsca
na cichy ślub z ziemią.
I znowu chmura zawisła nade mną, huśtawka kołysze się sama,
liście gubią swe imię na wietrze, nostalgia zaznacza dotknięciem.
Nie ma winy bez kary
Nie ma winy bez kary, nie ma wojny bez ofiar,
nie ma skały bez ognia i zachodów bez wschodów,
nie ma ciszy bez krzyku, leśnych dzwonków bez blasku,
bieli morza bez fali, plaż złocistych bez muszli.
I czasami jest trudniej, a wieczorem już łatwiej,
i rozmowa nie milknie, zapatrzenie nie znika,
skrzypek gra, choć omdlałe opadają mu ręce.
Białe staje się czarne, radość w smutek przemienia,
młodość nie jest już młoda, płynie wolniej, cierpliwiej.
Nie ma głodu bez suszy i pragnienia bez wody,
trudnych pytań bez łatwych, pogody – bez niepogody
w porze suszy chmur deszczu, białych krzyży bez śmierci,
pustych gniazd bez odlotów, cykad letnich bez świerszczy.
Krótkich zdań przy tych długich, śnieżnych szczytów bez zimy,
wiary w to, że po błędach, to co złe naprawimy.
Nie omijaj meandrów, niech nas uczą czułości,
ta pozwoli rozkwitać – na progu dojrzałości.
W każdym miejscu na świecie
W każdym miejscu na świecie pracuje kamieniarz,
słychać uderzenia głuche i tańczące iskry gasnące,
wyryte w granicie są nasze imiona, nieznane,
odległe i bliskie.
Kamieniarz jest ojcem i synem, dziadkiem dla wnucząt,
jedno z nich odziedziczy jego smutny warsztat,
będzie głucho uderzał młotem i przecinał kamień tarczami.
Wymyślał kształty tablic i pomników, nadawał im rysy twarzy
– młodym i starym, dzieciom, niemowlętom.
Można inaczej – z szorstkim głazem i kwiatkiem begonii,
bywa, że po żołniersku w polnym dole, można się zgubić
i nigdy nie znaleźć, kruchość paproci będzie sarkofagiem.
Zapal świeczkę dla duszy, którą wcześniej znałeś,
kamieniarz uderza młotem, stolarz hebluje,
wspomnienie krąży, przyjdzie czas, kiedy lśniąc zagaśnie.
Renata T. KOREK
Renata T. Korek (1962), ur. w Trzebiatowie. Poetka, pedagożka, działaczka społeczna, malarka, fotografka, menedżerka kultury, badaczka historii i tradycji regionalnej, autorka artykułów i opracowań naukowych, książek dla dzieci i tomów poetyckich. W 2012 r. ukazała się jej debiutancka książka poetycka Jechałam aleją światła. Kolejną, Kobieta, która chce być mną wydała w 2016 r. Na rynku wydawniczym pojawiły się dla dzieci Wierszowanki do poduszki (2019), Bajka o Zielonym Kocie (2021) oraz Zaczarowane Podwórko (2023). Podsumowanie swoich badań pomorzoznawczych zawarła w publikacji Prace pomorskie, cz. I etnograficzna (2021). Od początku 2022 roku publikuje swoje wiersze i zdjęcia w periodyku „Recogito” (recogito.eu). Jej wiersze o wojnie w Ukrainie (wybór) zostały wydane w ukraińskiego almanachu ART TRANSLATONICA VIII, 2023. Bohaterka i uczestniczka wielu reportaży oraz audycji radiowych i telewizyjnych. Prowadzi Trzebiatowski Ośrodek Kultury. Twórczyni wielu znanych projektów kulturalnych. Członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i międzynarodowej organizacji IBBY, nagrodzona m.in.: Dyplomem Europejskim (Poczdam 2008), Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2020), nagrodą Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego PRO ARTIS za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury (2023). (profil: Encyklopedia Pomorza Zachodniego Pomeranica). Mieszka w Trzebiatowie.
Recogito, rok XXVII, listopad 2026