Już po napisaniu tego eseju, późniejszych jego uzupełnieniach, a także po opatrzeniu go wstępem przez znakomitą badaczkę twórczości autora Czarnych kwiatów, prof. dr hab. Grażynę Halkiewicz-Sojak z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, podczas jego ostatniej lektury, tuż przed drukiem, doszedłem do wniosku, że jednak jest on niepełny. I brak mu istotnej, może właśnie najbardziej ważkiej refleksji.